Jadalnia ze stołem dla ośmiu osób – projekt wnętrza Dobrzewy, Ewa Arlen

Jak pokochać swój dom od nowa

29 / 08 / 2019

Mamy dla Was 5 kroków, aby pokochać swój dom od nowa, kiedy minęło już sporo lat od jego aranżacji.Jeśli wydaje Ci się, że nie jesteś w stanie nic zmienić, skorzystaj z naszych kilku małych porad. Znudzenie i frustracja przestrzenią, w której mieszkasz może negatywnie wpływać na Twoje samopoczucie, ale zaraz coś na to zaradzimy.

1. Usuń nadmiar

Przejdź się spokojnie po mieszkaniu i przyjrzyj się mu uważnie. Czy na pewno wszystkie zakurzone drobiazgi są tutaj potrzebne? Często trzymamy przedmioty tylko z przyzwyczajenia, choć zupełnie się nam nie podobają ani niczemu nie służą. Niektóre ważne wspomnienia warto zachować, ale może niepotrzebne pamiątki z wakacji warto schować i posegregować, a inne niepotrzebne rzeczy zwyczajnie wystawić na aukcje lub sprzedać? Sprawdź również  (tutaj) jak nadmiar wpływa na Twoją motywację.

jak pokochać swój dom

2. Wytycz kierunek

Po tym jak pozbędziesz się widocznego nadmiaru z mieszkania, przyjrzyj mu się ponownie. Postaraj się wybrać maksymalnie 3 elementy, które najbardziej Ci się w nim podobają.  Może to być kolor ścian, czy podłogi, wzór płytek czy dodatki do domu. Niech będą to rzeczy, które staną się Twoim drogowskazem. Następnie postaraj się aranżować wnętrze właśnie pod te 3 elementy. Pamiętając, aby jeden z nich stał się dominujący, a 2 dopełniające. Znajdź swoją bazę.

jak pokochać swój dom

3. Postaw na spójność i planowanie

Postaraj się ułożyć plan na aranżację mieszkania. Wprowadzaj elementy pokolei.  Zacznij od pomieszczenia, które najbardziej Ci przeszkadza, lub w którym najwięcej przebywasz. Bądź konsekwentny, każda jedna nowa rzecz, każda zmiana, doprowadza Cię bliżej celu. Dlatego idź tylko i wyłącznie w wyznaczonym wcześniej kierunku. Spisz plan działania dla „jak pokochac swój dom” w najmniejszych punktach, to naprawdę pomoże Ci w realizacji wnętrzarskich marzeń.

jak pokochać swój dom

4.  Spróbuj pokochać swój dom nie rujnując budżetu

Pamiętaj, że małymi krokami jesteś w stanie wiele zdziałać. Może wystarczy,  że zmienisz tylko jedną rzecz np. tekstylia w domu, zasłony, poduszki itp, a Twoje wnętrze nabierze zupełnie nowego charakteru? Często jest tak, że jeden element w mieszkaniu sprawia, że nie czujemy się w nim dobrze.

jak pokochac swój dom

5. Pokochaj detal

Wnętrze tworzą detale. Każdy szczegół ma tu znaczenie. Zadbaj o świeżą wodę w wazonie, ułóż inaczej książki na półkach. Jeśli możesz sobie pozwolić kup inspirujący dodatek do wnętrza, na który zawsze miałaś ochotę, ale do poprzedniej wersji mieszkania nie pasował. Teraz jest na to czas. Po prostu zacznij zmiany, a samopoczucie polepszy się już od pierwszego kroku. Z czasem odpowiedź na pytanie: jak pokochac swój dom przyjdzie sama. Powodzenia!

Dodatki do mieszkania porada

 

Coś, co Ciebie
zainspiruje

Projekt wnętrza — realizacja Ewa Arlen, projektowanie wnętrz Szczecin i Warszawa

Wywiad w naTemat.pl: „Pokaż mi swoje mieszkanie, a powiem ci, jak żyjesz”

O tym, że wnętrze mówi o człowieku więcej niż o stylu, rozmawiałam z redakcją naTemat.pl. Wywiad ukazał się na początku sierpnia i cieszę się, że temat, który jest sednem mojej pracy, trafił do szerszej publiczności.

O czym jest ten wywiad

Nie o modzie na beże i nie o tym, co „ładnie wygląda na zdjęciu”. O tym, że sposób, w jaki żyjesz, powinien decydować o tym, jak wygląda i działa Twój dom.

Rozmawiamy o rytmie dnia, o świetle, o proporcjach i o tym, dlaczego jedno mieszkanie daje spokój, a drugie męczy — mimo że oba są „urządzone”. To dokładnie ta perspektywa, z której projektuję: najpierw funkcja i przestrzeń, potem styl.

W rozmowie mówię o tym, że nawyki widać w domu bardziej niż charakter. Wchodząc do wnętrza, nie zaczynam od oceny, czy jest ładne — patrzę, jak działa: jak jest zorganizowane, czy układ odpowiada na potrzeby domowników i co utrudnia im codzienność.

Dlaczego to ważne przy projektowaniu

W mojej pracy nie zaczynam od stylu. Zaczynam od analizy: jak dom ma działać w zwykły dzień, gdzie jest światło, jak biegnie komunikacja, gdzie odkłada się rzeczy, co przeciąża, a co daje oddech. Dopiero potem rozmawiamy o materiałach i estetyce.

To podejście — projektowanie wnętrz, które wspierają codzienność, a nie tylko dobrze wyglądają w kadrze — nazywam psychologią przestrzeni. Więcej o mnie i o tym, jak pracuję, przeczytasz w zakładce o Architece.

Przeczytaj cały wywiad

Pełną rozmowę znajdziesz na naTemat.pl:

„Pokaż mi swoje mieszkanie, a powiem ci, kim jesteś? Architektka: Raczej — jak żyjesz” — naTemat.pl


Jeśli masz już projekt i chcesz spojrzeć na niego świeżym okiem, zanim wejdzie ekipa — zobacz Audyt projektu — drugie oko przed remontem.

Czytaj więcej
Gabinet z ciemnym drewnem i podświetlonym marmurem

Forbes Women – Ewa Arlen o wnętrzach biurowych

W najnowszym wydaniu magazynu Forbes Women wypowiadam się na temat motywacji do pracy poprzez projektowanie przestrzeni biurowej. Zapraszam do lektury! 🙂

Czytaj więcej

Poczuj się dobrze w domu – wywiad z Ewą Arlen

Zapraszam do zapoznania się z poradami, których udzieliłam dla marcowego wydania magazynu SENS.

16 stron praktycznych porad.

Czytaj więcej
Pokój dziecka z łukowymi szafami i biblioteczką, projekt Ewa Arlen

Kolory w pokoju dziecka z ADHD i autyzmem – co mówią badania

Czerwień potrafi obniżyć wynik testu, zanim dziecko go zacznie. Dzieci ze spektrum autyzmu konsekwentnie odrzucają żółć. A dzieci z ADHD, wbrew intuicji, piszą lepiej, gdy bodźca jest więcej, nie mniej. Zebrałam najważniejsze badania i przełożyłam je na decyzje, które podejmujemy przy projektowaniu pokoju dziecka: kolor ścian, światło, materiały i to, jak ułożyć strefy nauki i odpoczynku.

Wyobraź sobie dwoje ośmiolatków przy jednym biurku. Oboje mają odrobić to samo zadanie. Jedno ma diagnozę ze spektrum autyzmu i po dwóch minutach odsuwa się od blatu, bo wszystko „za bardzo świeci”. Drugie ma ADHD, patrzy na tę samą stonowaną ścianę i po dwóch minutach odpływa myślami, bo nic się nie dzieje.

To nie jest kaprys żadnego z nich. To dwa przeciwne profile przetwarzania bodźców i jedno wnętrze nie obsłuży ich obu naraz, jeśli nie zaplanujemy go świadomie. Zacznijmy jednak od tego, co dotyczy wszystkich dzieci.

Kolor nie jest dekoracją. Jest bodźcem, i to mierzalnym

W badaniach nad emocjonalnym działaniem barw najczęściej cytuje się pracę Patricii Valdez i Alberta Mehrabiana z 1994 roku (Journal of Experimental Psychology: General). Jej wniosek burzy popularne myślenie o „kolorze uspokajającym” i „kolorze pobudzającym”.

Reakcję emocjonalną, czyli przyjemność, pobudzenie i poczucie kontroli, przewidywała przede wszystkim jasność i nasycenie barwy, a nie sam odcień. Jasne i mało nasycone kolory dawały wyższą przyjemność przy niższym pobudzeniu.

„Zamień różowy na zielony” rozwiązuje mniej niż połowę problemu. Prawdziwa różnica leży w tym, jak nasycone są kolory na ścianach, tkaninach i meblach.

Czerwień obniża wyniki, i to bez wiedzy dziecka

W 2007 roku zespół Andrew Elliota opublikował serię sześciu eksperymentów. Badani byli krótko eksponowani na kolor tuż przed zadaniem sprawdzającym, na przykład testem inteligencji. Wynik był konsekwentny: ekspozycja na czerwień pogarszała wykonanie zadania.

Efekt działał poniżej progu świadomości. Autorzy tłumaczą to motywacją unikania: w kontekście nauki czerwień jest wyuczonym sygnałem porażki (czerwony długopis, czerwona poprawka, czerwona jedynka). Mózg reaguje wycofaniem, zanim zdąży pomyśleć.

We wnętrzu: czerwień nie powinna być kolorem strefy nauki. Ściana za biurkiem, tablica, organizery i podkładka na blacie to miejsca, w których lepiej sprawdzają się przygaszone zielenie, szarozielone tła i ciepłe drewno.

Autyzm: mniej bodźca, a przede wszystkim mniej żółci

Marine Grandgeorge i Nobuo Masataka (Frontiers in Psychology, 2016) porównali preferencje kolorystyczne 29 chłopców ze spektrum autyzmu i 38 chłopców rozwijających się typowo, w wieku 4–17 lat.

Kolor Wynik u chłopców ze spektrum Istotność
Zielony wybierany istotnie częściej p = 0,029
Brązowy wybierany istotnie częściej, najsilniej u dzieci 4–10 lat p < 0,0001
Żółty wybierany istotnie rzadziej p < 0,001
Czerwony, niebieski, różowy brak istotnych różnic —

Żółć miała najwyższą luminancję spośród badanych barw. Autorzy łączą to z nadwrażliwością sensoryczną: dla dziecka z nadwrażliwością żółta ściana nie jest wesoła. Jest głośna.

Wniosek, który zaskakuje rodziców: popularne „ciepłe, kremowe” ściany w pokojach dziecięcych to w praktyce rozjaśniona żółć. Bezpieczniejsze są bardzo jasne, lekko chłodne szarozielone tła oraz ziemiste brązy, czyli kierunek, który dzieci ze spektrum same wybierają.

Ostrożną wskazówkę daje też badanie z 2025 roku (Humanities and Social Sciences Communications) dotyczące światła w otoczeniu dzieci autystycznych. Przy białym świetle odnotowano najwięcej odmów wykonania zadania i najwięcej zachowań agresywnych, przy czerwonym najwięcej zachowań powtarzalnych. Próba była mała (13 dzieci), więc to wskazówka, nie dowód. Zbiega się jednak z praktyką projektową: unikać czystej bieli i czystej czerni, stosować barwy przygaszone i matowe.

ADHD: dokładnie odwrotnie

Intuicja podpowiada, że dziecko, które się rozprasza, potrzebuje otoczenia możliwie ubogiego w bodźce. Badania mówią coś innego.

Margarete Imhof (2004) zbadała wpływ koloru na pismo 66 dzieci z ADHD. Gdy dzieci pisały na kolorowym papierze zamiast na białym, ich pismo było wyraźnie staranniejsze. U rówieśników bez ADHD tej różnicy nie było. Kolor pomógł tylko tym, którzy go potrzebowali.

Wyjaśnia to hipoteza optymalnej stymulacji: przy ADHD pobudzenie korowe bywa obniżone, a dodatkowy, uporządkowany bodziec z zewnątrz pomaga utrzymać uwagę.

Dziecko ze spektrum najczęściej potrzebuje obniżenia poziomu bodźca. Dziecko z ADHD najczęściej potrzebuje jego podniesienia, tyle że w sposób uporządkowany i związany z zadaniem, a nie przypadkowy.

Niebieski i żółty: słaby punkt przy ADHD

Badania nad percepcją barw w ADHD (m.in. Banaschewski i wsp., 2006; Kim, Chen i Tannock, 2006) wskazują na osłabienie osi niebiesko-żółtej. Dzieci z ADHD reagowały na bodźce niebieskie wolniej niż rówieśnicy, przy braku różnicy dla zielonych.

We wnętrzu: nie opieraj systemu porządku wyłącznie na różnicy niebieskie–żółte (np. pojemniki „niebieskie na książki, żółte na zabawki”). Zawsze dodaj drugi nośnik: kształt, ikonę albo podpis.

Co to znaczy dla pokoju dziecka

Skoro jedno dziecko potrzebuje mniej bodźca, a drugie więcej, nie istnieje jedna „dobra” kolorystyka. Uśrednienie daje najgorsze z obu światów. W projekcie lepiej zadziałają strefy na wspólnej, spokojnej bazie: przygaszonej, zielono-ziemistej, bez czerwieni i bez jaskrawej żółci.

Strefa wyciszenia Strefa aktywności i nauki
Kolor niskie nasycenie, jedna barwa wiodąca, matowe wykończenia nieco mocniejsze akcenty, kolor porządkuje rzeczy i zadania
Światło ciepłe, ściemnialne, bez olśnienia, bez czystej bieli dobre światło zadaniowe nad biurkiem, równe i bez migotania
Materiały tkaniny, drewno, miękkie powierzchnie, mniej przedmiotów na widoku tablica, organizery, zamknięte schowki na to, co rozprasza
Porządek przewidywalny, stały układ system oznaczeń: kolor plus kształt lub podpis

Strefa wyciszenia nie jest „kącikiem dla dziecka z autyzmem”. Korzysta z niej każde dziecko zmęczone po długim dniu. A ponieważ ADHD i spektrum autyzmu często współwystępują u tej samej osoby, najważniejsze jest obserwowanie, co realnie działa u konkretnego dziecka, i projektowanie tak, żeby dało się to łatwo zmienić.

Ściąga dla rodzica

Zrób Unikaj
Jasne, lekko chłodne szarozielone ściany, ziemiste brązy, drewno Kremowych i jaskrawożółtych ścian
Matowe farby i powierzchnie Połysku, czystej bieli i czystej czerni na dużych płaszczyznach
Przy ADHD: kolorowe, uporządkowane systemy przechowywania i oznaczeń Kolorowania „wszystkiego” bez systemu
Przy nadwrażliwości: przygaszone barwy, mniej rzeczy na blacie, ściemnialne światło Mocnych, czystych kolorów i ostrego, zimnego światła
Oznaczenia: kolor plus kształt lub podpis Informacji zakodowanej wyłącznie kolorem
Przy sprawdzaniu zadań: zielony, ołówek albo ochra Czerwonego długopisu

Ważne zastrzeżenie

To przegląd badań i wskazówek projektowych, a nie porada terapeutyczna. Część przytoczonych badań opiera się na niewielkich próbach, a wyniki dotyczą grup, nie konkretnego dziecka. Jeśli podejrzewasz u dziecka nadwrażliwość sensoryczną albo trudności z uwagą, najlepszym krokiem jest rozmowa z psychologiem lub terapeutą integracji sensorycznej. Żaden kolor ściany tego nie zastąpi.

Jeśli planujesz pokój dziecka i chcesz go zaprojektować z myślą o tym, jak dziecko przetwarza bodźce, umów konsultację albo bezpłatną rozmowę.

Źródła

  • Elliot A.J., Maier M.A., Moller A.C., Friedman R., Meinhardt J. (2007). Color and psychological functioning: The effect of red on performance attainment. Journal of Experimental Psychology: General.
  • Grandgeorge M., Masataka N. (2016). Atypical Color Preference in Children with Autism Spectrum Disorder. Frontiers in Psychology, 7:1976.
  • Imhof M. (2004). Effects of color stimulation on handwriting performance of children with ADHD without and with additional learning disabilities. European Child & Adolescent Psychiatry.
  • Banaschewski T. i wsp. (2006). Colour perception in ADHD. Journal of Child Psychology and Psychiatry; Kim S., Chen S., Tannock R. (2006). Color naming deficits and ADHD: a retinal dopaminergic hypothesis. Behavioral and Brain Functions.
  • Valdez P., Mehrabian A. (1994). Effects of color on emotions. Journal of Experimental Psychology: General.
  • The impacts of light color on autistic children (2025). Humanities and Social Sciences Communications.
  • Smart Interface Design Patterns: How To Design For Autistic People.

Tekst powstał na podstawie przeglądu badań opublikowanego na edugierki.pl, uzupełnionego o wnioski dla projektowania pokoju dziecka.

Czytaj więcej

Zrealizuj swój plan
razem z nami

„Szczęście człowieka nie jest uwarunkowane wielkimi sprawami,
ale małymi szczęśliwymi okolicznościami, które mają miejsce na co dzień.”

Meik Wiking Hygge. Klucz do szczęścia

Kontakt

Napisz do nas